Soms komt er zomaar een woord binnenvallen. Niet bedacht, niet gezocht, het landt gewoon. En ineens klopt het. Het resoneert. Het raakt een diep weten in jezelf aan. Zo kwam het woord emotionele alchemist bij mij binnen. En het bleef hangen. Zacht. Krachtig. Waar.
Ik ben nooit zo van de titels geweest. Niet van hokjes, labels of stempels. Maar in een wereld waarin mensen soms houvast zoeken, waarin ze willen begrijpen wat je doet, kan een woord als dit een brug zijn. Een ingang. Een uitnodiging.
En als ik het dan toch woorden moet geven… dan is dit het: ik ben een emotionele alchemist.
Wat betekent dat?
Het betekent dat ik de taal van emoties spreek. Niet de taal van drama of slachtofferschap, maar de rauwe, eerlijke taal van voelen. Diep voelen. Doorvoelen. In elke vezel. Niet om erin te blijven hangen, maar om ermee te werken. Want emoties zijn geen last. Ze zijn kracht. Ze zijn richtingaanwijzers, poorten naar heling, sleutels tot transformatie.
Ik ben altijd een gevoelsmens geweest. Hoog gevoelig. Intuïtief. Vroeger misschien een beetje “te veel” voor sommigen. Maar nu zie ik: dat te veel was precies goed. Het was mijn leerweg. Mijn pad. Mijn goud.
En dat is precies wat een alchemist doet, toch? Van lood goud maken. Van pijn kracht. Van chaos wijsheid. Van verdriet verbinding.
De weg van de alchemist
Alchemie is geen trucje. Het is een innerlijk proces. Een toewijding aan waarheid, kwetsbaarheid, belichaming. Het is het lef hebben om te zakken in je schaduw, je rouw, je ongemak, en daar iets nieuws uit te laten ontstaan.
Het is durven stil te staan bij wat wringt. Het is luisteren naar het kind in jezelf. Het is je angsten aankijken, en niet meteen fixen, maar dragen. Zodat ze kunnen transformeren.
Dat is het werk dat ik doe. Met mezelf. Met anderen. Geen vaste methode. Geen pasklare antwoorden. Maar wel: ruimte, bedding, aanwezigheid. En ja, liefde. Onvoorwaardelijk en oordeel loos.
Emoties als richting, niet als vijand
We zijn zo vaak bang voor emoties. Voor boosheid. Voor verdriet. Voor intensiteit. Maar ik geloof dat onze emoties ons wijs maken, als we ze de ruimte geven. Ze wijzen ons precies waar we nog niet vrij zijn. Waar we nog mogen helen. Waar we vergeten zijn wie we werkelijk zijn.
En elke keer dat ik die reis opnieuw maak, alleen of met een ander, gebeurt er iets magisch. Iets puurs. Iets echts. Transformatie.
Een woord, een ziel